Bu sözü ilk duyduğumda evet dedim,birçok anneyi rahatsız eden kıyaslamalarla dolu bir ortamda konuyu daha iyi özetleyecek bir cümle daha olamaz heralde..
Oğlumu parka götürmeye başladığım günden beri birçok anne ile tanışma fırsatı buldum.Kimi ilk bebeğini büyütüyor,kimi ikinci hatta üçüncü çocuklarıyla gelenler var.Genellikle ilk sorulan sorular sizinki kaç aylık,adı ne?bizimki parkı şöyle seviyor böyle seviyor eve zor sokuyorum.... Ben yorumsuz kalmayı yada konuşursam genelde "bizimki böyle tabi.." gibi konuşma yapar her çocuğun bir olamayacağı sinyali veririm.Neyse konuşmanın can alıcı kısmı şöyle başlıyor.."Sizin ki ne zaman yürüdü?ne zaman konuştu?bizimki daha 9 aylıktı şakır şakır konuşuyordu..emeklemedi hemen yürüdü.."
Böbürlene böbürlene anlatan annemiz çocuğunun bazı gelişim aşamalarını erken başarmış olmasından duyduğu mutluluğu coşkuyla anlatırken karşı tarafta çocuğu aynı dönemlerde olmasına rağmen daha tek başına yürümekte zorlanan ve tek tük kelimeler söylemeye çalışan anne çocuğuna endişe ile bakıyor.Ben böyle durumlarda araya girip "ben öğretmenim bir dakika beni dinleyin,her çocuk aynı aylarda aynı gelişimi göstermek zorunda değildir,bireysel farklılık denen bir gerçek var" diye konuya girip anlatmayı sevmeyen biriyim dediğim gibi ama bazen dayanamayabiliyorum..Çünkü ne bir annenin ne de bir çocuğun bilmeden,bilgisizce ve düşüncesizce yapılan bu kıyaslama vari konuşmalarla üzülmesine dayanamıyorum...
Sevgili anneler lütfen bunu yapmayın.!!!Çocuklarınızı başkalarının çocuklarıyla asla kıyaslamayın hatta kardeşleriyle bile kıyaslamayın.Kıyaslanan çocuk içe kapanır,dışlandığını hisseder,gelişimi normal giderken gerilemeye başlar,sevilmediği hissine kapılır ki bu en kötüsüdür.Onu en çok yaralayanıdır.Henüz başaramadıkları için kendini suçlar ve anne babasını üzdüğünü düşünerek karamsarlığa kapılır..
Herkes çocuğu tüm becerileri zamanında yerine getirsin ister mutlaka..Ama bilmemiz gerekiyor ki biz büyüklerin bile diğer ebeveynler ile aramızda farklılıklarımız var.Bazılarımız üniversite mezunu bazılarımız lise,bazılarımız ilkokul..Kimimiz çalışıyor,kimimiz eve,kocasına,çocuklarına adamış kendini..Kimimiz neşeli güleryüzlü insanlarız kimimiz ciddi ve asık suratlı... Kimimiz çok sağlıklıyken kimimiz bazı engellere sahip olabiliyor..Bakın saymakla bitmez farklılıklarımız..Peki neden çocuklarımızdan aynı olmalarını bekliyoruz??
Unutmayın o sizin.. size ait,sizin genlerinizi taşıyor ve sizi örnek alıyor..Elbette ki hiçbir yeteneği yada gelişimi bir başkasıyla aynı olmayacak..
İnsanın gerçekten mutlu olması için ne gerekiyor biliyor musunuz.. Kabullenmek.. Elimizdekiyle mutlu olmak..Ona sahip olduğumuz için şükretmek..
Şimdi dönüp çocuğunuza birkez daha bakın lütfen.. Size ne kadar benziyor değil mi? Ayşe hanımın kızı gibi resim yeteneği yok belki yada Ahmet beylerin oğlu gibi matematiği süper değil,Neşe hanımın küçük kızı gibi güzelde konuşamıyor tüm sözcükler yarım yarım çıkıveriyor ağzından... ama o sizin en değerliniz.. Zamanı geldiğinde o da herşeyi kendince en güzel biçimiyle yapacaktır merak etmeyin...
Sadece paylaşmak istedim..Belki okuyup rahatlamaya ihtiyacı olan anneler vardır ve bir nebze olsun faydam dokunur diyerek..
Sevgilerimle..